Zondagmiddag was het weer tijd voor ons jaarlijks middagje familiecultuur. Zo was het voorgaande jaren rond deze periode altijd tijd voor het Promsconcert van Harmonie Sub Umbra, dit jaar (75e jubileumjaar) was er sprake van een Concert Variété. En ja, Stijn wilde dit jaar graag mee om naar Bart en Linda te gaan kijken en vooral ook te luisteren. Nou, ik heb het geweten.
Het concert begon om half drie en tegen half vier, kwam onze kleine man wat los. Daarvoor zat hij de hele tijd met zijn handjes voor zijn oren. Het heeft behoorlijk wat snoepjes, knuffels en tijd gekost, maar tegen de tijd dat Gerard van Maasakkers met ‘Hé gao de mé’ werd gespeeld, stond hij te klappen op zijn stoel. Vooral ook toen Bart een solo moest spelen. Door zijn achterneefje, staand op de kruk, werd Bart goed enthousiast en luid toe geschreeuwd: “he Bart, Bart, …”.
En toen was het pauze, …
Na de pauze gebeurde hetgeen waar ik vooraf al bang voor was. Hij kroop weer helemaal terug in zijn schulp en nog verder dan voorheen. Stijn wilde eigenlijk niet meer terug in de zaal en al helemaal niet meer alleen op een kruk. Dus weer bij mij op schoot, met zijn handjes driedubbel voor zijn oren onder flink gemopper. Gelukkig begon het met rustige muziek en viel Stijn al vrij snel in slaap. Pas tegen het einde werd hij weer wakker en gelukkig een stuk vrolijker als dat hij voor vertrek naar dromenland was.
Nadat de muziek afgelopen was en we goed met de Familie Van Rooij in de lounge aan het naborrelen waren, kwam hij weer helemaal los. Spelen met de ballonnen en vooral ook samen met Raf, Lore, Bram en Niels en de volwassenen.
Tegen half acht zijn we richting ‘t Look vertrokken,want onze dochter moest natuurlijk ook nog opgehaald worden bij oma. Hier heerlijk frietjes met bladeren (veldsla) en een biefstukje gegeten om daarna met z’n vieren richting Zeelst terug te rijden.
Kortom een muzikale maar vermoeiende middag achter de rug.
Volgend jaar in ieder geval weer, alleen dan ook samen met Juul.
PS Zelf zegt Stijn dat hij het geweldig vond, en wat het meeste indruk op hem heeft gemaakt: “Bart zat vast in de Sousaphone”. De donderdag erna, sprak hij er nog over bij Otje.
Tegen half twee was de eerste bezoeker binnen en zeven uur later konden Eric en ik weer genieten van de rust en de restanten van het feestje. Gelukkig was het goed weer zodat de kindjes zich volop buiten konden vermaken, terwijl de volwassenen binnen konden bijkletsen.
Dit keer vertrok hij met de trein vanuit Tielen. Na een hele dikke knuffel van Stijn aan opa en de woorden: “ik zal je missen” stapte opa in de trein naar Charleroi om van daaruit door te vliegen naar Arles (Camargue – Frankrijk). Hiervandaan gaat hij te voet de ruim 1600 af leggen om over ruim 2 maanden in Santiago De Compostella aan te komen. Juul lag ondertussen prinsesheerlijk in de auto te slapen en heeft van het tijdelijk afscheid niets mee gekregen.
Na het uitzwaaien even lekker bij oom Mil, tante Hilda en grote achterneef Benny op de koffie. En ja, gaan we in Lichtaart langs, worden er altijd heerlijke Belgische koffiekoeken op tafel gezet. Ook Stijn heeft hier weer heerlijk van genoten. Was een goed verlaat ontbijt! Daarna heerlijk spelen in de woonkamer die ze grondig bezig waren met renoveren. Juul vond het heerlijk om op de steiger door de kamer gereden te worden. 
Stijn hield hier minder van, maar vond het daarentegen wel erg grappig om iedereen met de grote stofzuiger op te zuigen. 
Na de boterham bedtijd voor Stijn. Opa en oma zouden ‘s avonds weer terug komen uit Londen en Stijn mocht ze mee op gaan halen, maar dan moest hij wel een middagdutje doen. Zo gezegd, zo gedaan en we hebben het geweten. Na zijn dut was hij hyperactief! En Juul idem dito. Zij had een ochtendslaap van ruim 3 uur achter de rug. En ik die ‘s middags de belasting wilde gaan invullen, …
Gelukkig gingen de tranen al wel snel over, zeker nadat oma het door Stijn gevraagde cadeautje beloofd had. Terwijl opa en oma door het douanepoortje liepen en op van alles gecontroleerd werden, wilde Stijn al snel met de roltrap naar boven naar het uitkijkplatform om van de vliegtuigen te gaan genieten. Na ruim een uur daar gekeken en gewandeld te hebben, was het tijd om weer richting Veldhoven te rijden. Maar niet nadat Stijn oma nog even had gebeld om er zeker van te zijn dat ze het cadeautje niet zou vergeten.
Stijn is een paar weken behoorlijk hangerig en mopperig geweest, maar sinds een aantal dagen is het weer helemaal goed. Je merkt dat hij erg lekker in zijn vel zit. Stijn is weer ons vrolijke, open mannetje dat we toch wel een beetje gemist hadden. Het hangerige heeft veel te maken gehad met zijn (bijna) ziek zijn, maar zoals het ons nu opvalt ook met een enorme groeispurt. Niet alleen in de lengte is hij groter geworden, maar ook in zijn praten, gedrag en ontwikkeling.