Afgelopen weekend was een erg leuk, maar zeker ook vermoeiend weekendje Londen. Stijn, Eric en ik gingen familie Van Tilburg-Janssens bezoeken en we zouden dan ook meteen wat van de stad gaan zien.

Vrijdag:

Vandaag vertrekken we een lang weekend naar Londen, naar tante Wendy, ome Rens en neef Koen!Spannend, voor het eerst vliegen, met een trein, metro en naar een drukke wereldstad! ‘s Morgens eerst Juul op Floddertje afgezet, waarna we via oma naar het vliegveld zouden gaan. Het vliegen was leuk, maar zeker niet erg bijzonder voor Stijn. We dachten nog dat het door de dikke bewolking kwam, maar dat bleek achteraf niet het geval. Hij was enthousiaster over de vliegtuigen die stil stonden als over diegene waarin hij zat. Na een vlucht van een klein uur kwamen we aan op Londen Stansted: wat een groot en druk vliegveld is dat, zeker als je van Welschap af komt. Meteen Stijn een stevige hand gegeven en even een hartig woordje met hem gesproken over het luisteren naar ons. Heeft nauwelijks geholpen. Daarna met de trein naar Liverpoolstreet, waar we met de metro verder zouden reizen. De trein vond Stijn al leuk, maar van de metro werd onze Stijn helemaal enthousiast. Was wel veel lopen zo met de buggy en zonder liften (Londen is een behoorlijke onvriendelijke stad voor mensen met een buggy. Veel trappen in de metro zonder liften!). Na een lunch bij tante Wendy, zijn we met z’n 3-en weer de stad in getrokken om met de dubbeldekker naar het Natural History Museum te gaan. Na al het enthousiasme van Wendy en Rens viel dit museum wat tegen. Bleken we achteraf helemaal de verkeerde ingang genomen te hebben en het leukste deel van het museum gemist te hebben. Daarna met de metro naar het walhalla voor kinderen en ook wel voor de wat jongere volwassenen: Hamley’s. Stijn moet wel leren om niet op alle knopjes te drukken. In de metro hangen veel Help Points met een groene Emergency knop op. Wordt hierop gedrukt wordt er door een vriendelijke mevrouw gevraagd wat er aan de hand is en uiteraard kon moeders haar verontschuldigingen aan gaan bieden voor het gedrag van haar zoon.

Zaterdag:

Ook in Londen is Stijn volgens de Londense klok om 6 uur wakker. Het kan een paar minuten later zijn, maar veel scheelt het niet. Na ons ontbijt kwamen Koen en ome Rens ook kijken wat er zich allemaal in hun woonkamer afspeelde. 

Tante Wendy bleef nog even liggen, maar tegen achten vonden Stijn en Koen dat ze lang genoeg had geslapen en werd ze vrolijk door onze 2 kleine kereltjes wakker geroepen. Nadat iedereen aangekleed was, Stijn in de buggy (hier is hij de rest van het weekend amper uit geweest als er gelopen moest worden, meneer was moe!) via de metro en de veerpont naar Greenwich. Na de lunch heerlijk gespeeld op het grote grasveld en in de speeltuin, geklommen in de grote bomen en vooral ook genoten van het mooie weer en het spectaculaire uitzicht over Londen.

Hierna was het tijd voor Saint Katharine Docks. Hier wat rondgewandeld en terwijl Koen en Stijn onder het genot van een zakje chips de traptreden onveilig aan het maken waren, genoten de volwassenen van een heerlijk biertje.

‘s Avonds uit eten bij en pizzeria waar kinderen echt welkom zijn. Stijn en Koen mochten hier lekker rondlopen en spelen en werden erg vriendelijk benaderd door de serveerster. Je ziet dan toch wel het verschil tussen de wat vrijere Nederlandse opvoeding en de wat strakkere Engelse. De Londense kinderen zaten netjes aan tafel, maar keken verlangend naar de losse vrolijkheid van onze mannen.

Zondag:

Na een uitgebreide wandeltour zijn we naar het Londons Transport Museum gegaan, waar iedereen de ogen uit heeft gekeken. Zo kon er in karren uit begin 19e eeuw, trams, bussen en metro’s gezeten worden. En na een wat een erg spannende metrotocht had kunnen worden door Stijn die we ternauwernood van de noodrem af konden trekken, kwamen we aan bij het 135 meter hoge reuzenrad, de London Eye.In het begin erg spannend die hoogte en de glazen wanden, maar hier hadden Stijn en Koen geen enkele last van. Er werd geklommen, gesprongen en geklopt op het glazen bakje. En wie zagen we daar onder ons liggen: de Big Ben! door onze enthousiaste Stijn gedoopt als de grote ome Bennie!

Na weer een vermoeiende dag, werd het gezamenlijke weekend al een beetje afgesloten in het grote park in Clapham Common bij tante Wendy en ome Rens achter. Hier liet Koen Stijn zijn favoriete speelplekje zien bij de kiosk en na heerlijke frietjes voor de kinderen en een pilsje voor de ouders, liepen we weer terug richting Abbeville Road om nog voor een laatste maal samen in bad te gaan.

Maandag:

En toen was daar het afscheid. Koen bij tante Wendy achterop de fiets naar het kinderdagverblijf en Stijn die vanuit de woonkamer naar beneden Koentje uitzwaaide: Tot ziens!. En Koen zwaaide van achterop de fiets terug en zei met een betraand stemmetje: Stijn spelen.

Toen was het voor ons tijd om de spullen in te pakken en om met een flinke omweg via Buckingham Palace en het Diana Memorial Fountain naar het vliegveld terug te keren. Als bij toeval waren we tegen elven bij het Paleis en mochten het enorm toeristische gebeuren van de wissel van de wacht meemaken. De paarden en de ruiters vond Stijn geweldig, de muziek en het marcheren van de muziekanten was duidelijk minder favoriet. Hierna door gewandeld naar het Hyde Park, waar we gestopt zijn bij de Diana Herdenkingsfontein. Hier Stijn nog  in zijn ondergoed genoten van het water en het mooie weer om via de metro en de trein uiteindelijk weer op het enorm drukke Stansted Airport aan te komen.

Het vliegtuig gepakt om tegen half acht weer in Eindhoven opgewacht te worden door oma en Juul. Lichte tegenvaller voor oma, erg vertederend voor ons: Stijn rende meteen dolenthousiast naar zijn zusje en knuffelde haar enorm. Daarna lekker naar huis om heerlijk weer in het eigen bedje slapen.

Het was voor ons allen een super leuk maar zeker ook een erg vermoeiend weekend.