Stijn heeft genoten van de 4 dagen samen met opa en oma in Kerschenbach. De wolven, roofvogels, maar vooral ook de speeltuin en het ondeugend zijn in huis hebben hem veel plezier opgeleverd. Opa en oma daarentegen zijn doodop van het hollen achter onze enorm ondernemende man. Geen enkel snoer of knopje van verwarming, oven, kachel of lamp was veilig voor onze man. Alles is na 4 dagen ontregeld en zelfs de wandklok heeft het zwaar te verduren gehad en is niet meer. Toch lijkt het alsof Stijn ook wat heimwee gehad heeft. Hij zat treurig wat voor zich uit te kijken met de mededeling dat hij zich wat verdrietig voelde, maar niet wist waarom. Maar toen was daar vrijdagavond het weerzien met zijn zusje! 

Stijn rende mij voorbij en hij en Juul vlogen elkaar in de armen. Na een eerste enorme dikke knuffel werd er samen behoorlijk lomp gestoeid en gedanst op Jan Huigen in de ton. Wat waren die 2 blij dat ze elkaar weer zagen. En thuis aangekomen was daar nog een leuk weerzien. Eline was bij ons en kwam een nachtje logeren en ook zij kreeg een flinke knuffel van Stijn.

Stijn is voor 4 dagen gezellig met opa en oma op vakantie in Kerschenbach.

Met Juul was het de eerste dag na de vakantie weer bij Floddertje erg goed gegaan. Ze heeft de boel weer goed verkend en mocht ook even bij Pluk  gaan spelen, waar ze alle kasten heeft onderzocht en deze nagenoeg heeft leeggeplunderd. Bij het ophalen was er nog steeds niets vreemds voor ons meisje, maar toen we in de auto naar huis wilde gaan, raakte ze behoorlijk over haar toeren en bleef maar naar Otje wijzen: We waren Stijn vergeten! Probeer dan een 1,5-jarig kind maar duidelijk te maken dat Stijn ergens anders was. Gelukkig werd ze onderweg naar huis wel wat rustiger. En dachten wij dat de drukte op vakantie door Juul kwam, nu weten we het niet meer zeker. We zaten dinsdagavond met z’n 3-en aan tafel te eten en het was erg rustig. ‘s Avonds na het eten en met het naar bed brengen idem dito.

Woensdag was het mamadag en dus gingen de dames iets leuks doen. Eerst naar de kapper, waarna we naar de kinderboerderij zijn gegaan met onderstaande foto als een van de activiteiten. Een beetje brood voor de geitjes, maar zeker zo veel voor Juul:

De rest van de week verliep redelijk normaal. Wel was Juul wat uit haar doen,  vooral met het naar bed gaan. Dit kan natuurlijk ook komen doordat we weer bezig zijn een beetje ritme en regelmaat in ons leventje te krijgen zo na de vakantie. Vanavond gaan we Stijn weer ophalen bij opa en oma en ik ben erg benieuwd hoe ze beide zullen reageren, wanneer ze elkaar weer zien. Dit was de eerste keer dat ze elkaar 4 dagen niet gezien of gesproken hebben en Juul heeft haar broer in ieder geval toch wel gemist.

Het laatste weekend van de vakantie is alweer aangebroken. 3 Weken gaan eigenlijk ook veel te snel voorbij, en als ik dit schrijf hebben we er alweer een halve werkweek opzitten en kijken we alweer uit naar de vakantie van volgend jaar.

Zaterdag eerst met de familie Verbeek op de fiets naar de Hut in Wintelre. Hier hebben de kids lekker in het enorme speeltoestel en houten tuinhuisje  gespeeld terwijl de ouders aan het genieten waren van een drankje op het terras.

Zondag was het weer het jaarlijkse kermis festijn in Oetingen. De kermis zelf stelt niet enorm veel voor, maar het is wel leuk om oma en alle neefjes en nichtjes weer te zien. Doordat de kermis klein en niet druk was, kon Stijn samen met zijn achterneef en -nichtjes in de botsauto’s! Iets waar hij al sinds Veldhoven-Dorp-kermis om gevraagd heeft. Uiteraard is er ook gevist en zijn zowel Stijn als Juul met een leuk cadeau ‘s avonds moe maar voldaan richting Veldhoven teruggekeerd.

Nog een kleine 2 weken en dan mogen we ons nieuwe huisgenootje ophalen van het vliegveld van Rotterdam.  Ons hondje is een zwerfhondje afkomstig uit een asiel in Spanje. Het is een redelijk onherleidbaar ras, oftwel vuilnisbak, die vermoedelijk middelgroot zal gaan worden. We zijn erg benieuwd naar ons nieuwe gezelschapsmaatje.

Stijn en Juul hebben vast een klein voorproefje op de nieuwe woning van ons hondje genomen. Nu mag het nog even, als straks de hond er is, is de bench zijn eigen rustige en kinderloze plekje.

Net 2 heerlijke maar zeker ook vermoeiende weken achter de rug aan het Gardameer in Italië.

De heenreis verliep erg voorspoedig en noch Stijn noch Juul hebben gemopperd in de auto. Door het slechte weer was het net niet haalbaar om in één keer te rijden en dus werd er met z’n 4-en in 1 hotelkamer in 1 tweepersoonsbed samen overnacht. Mede dankzij het gekeet van de kleinste was er van een goede nachtrust niet echt sprake.

De volgende morgen met heerlijk zonnig weer aangekomen op de camping en van dit lekkere warme weer hebben we 2 weken mogen genieten.

De vakantie was prima om geestelijk tot rust te komen, maar daarmee was dan ook alles gezegd. Stijn konden we al redelijk zijn gang laten gaan. Vanaf onze plek hadden we uitzicht over het grote plein van de animatie, het strand waar Stijn heel wat mensen heeft vermaakt met zijn getover en de lange weg waar hij heel wat actieve uurtjes met zijn loopfiets heeft doorgebracht. Het animatieteam heeft ook nog voor heel wat leuke uurtjes gezorgd. Zo heeft Stijn een vlieger gemaakt die echt heeft gevlogen! Heeft hij veel gekleurd, geverfd en gekleid, een heus heksenkostuum en bijbehorende lampion gemaakt, gekeken naar het oefenen voor de verschillende musicals, enz.

Van Juul was al bekend dat ze geen zittende kont heeft, maar tijdens onze vakantie is dit weer eens te meer bevestigd. Ze had geen seconde rust en heeft met haar beweeglijkheid en vrolijk poppengezichtje (wat 5 minuten na het wassen alweer helemaal smoezelig was van het zand en het spelen) ook heel wat harten veroverd. De positieve aandacht naar onze Juul is voor ons erg leuk, toch was de reden hiervoor ook af en toe wel erg vermoeiend. 2 Weken lang hebben we achter haar aangehobbeld en aan onze beweging zijn we dan ook zeker wel toegekomen. Was het niet in de bergen net als vroeger, dan zeker wel op de camping.

Ook Stijn en Juul hebben hun beweging gehad. Zo werd er vaak gezwommen en ge-aquagymd en was er elke avond Babydance, met zowel  engelse, duitse, spaanse, italiaanse als nederlandse liedjes! (klik op de verschillende links voor wat filmpjes van onze kids op YouTube). Het duurde van 20:45 tot 21:30, dus het einde hebben ze niet altijd meegemaakt, maar het begin toch nagenoeg elke avond. Zelfs al lagen ze doodop op tijd in bed, bij het horen van de begintune zaten ze beide rechtop in bed mee te swingen en te klappen.

De eerste paar dagen hebben we, mede vanwege Stijns keelontsteking, op de camping doorgebracht en gingen onze uitstapjes niet verder dan de paatselijke supermarkt. Gelukkig hebben we daarna nog wel iets meer van de omgeving gezien. We zijn via de kabelbaan naar de Monte Baldo op ruim 1750m hoogte geweest, hebben Sealife bezocht, waar vooral Juul steeds enthousiaster werd vn de aanblik van al die visjes, zijn een gedeelte van de oostkust van het Gardameer afgereden en is Stijn naar een Italiaanse kapper geweest.

Het zwemmen was voor Juul telkens een waar festijn. Of we nu lekker met het bootje op het meer gingen dobberen of dat we heerlijk in het zwembad gingen plonsen, alles was goed voor haar. Stijn daarentegen moest niets hebben van het meer en wilde telkens terug naar het zwembad. Hier heeft hij dan ook heel wat angsten overwonnen. Hij springt voortaan enthousiast van de kant in het water als hij bodem voelt, spettert enthousiast naar anderen en zichzelf met water en durft kopje onder te gaan. Het wordt alleen wel echt tijd voor zwemles. Zo waren we een keer zijn vleugels vergeten, maar zijn we toch even in het zwembad geplonst. Na 5 minuten waren Eric en ik er klaar mee. Stijn vergat dat hij nu meteen zonk en kwam dan ook regelmatig op de bodem terecht zonder naar boven toe te trappelen. Heel raar, maar zeker ook erg beangstigend allemaal.

Het samenspelen kunnen ze ook erg goed. Zo werd er ‘s avonds flink gekletst en gestoeid in de slaapcabine. En of ze nu samen of apart lagen, maakte eigenlijk niet zoveel uit. Ook overdag wilde ze graag samen in 1 stoel zitten om fruit of een koekje te eten, samen tennissen, gek doen en vooral ook het veel nadoen van Stijn door klein zusje zoals Juul door Stijn werd genoemd. Stijn daarentegen was de grote broer die Juul ook mee in de gaten hield en haar regelmatig even een knuffel of handje gaf en ons kwam waarschuwen wanneer Juul met kleren en al aan in de modder aan het rollen was. Hopelijk blijven ze zo leuk samen kunnen spelen en met elkaar kunnen opschieten.

We hebben nog een keer een poging gedaan om gezellig uit eten te gaan, maar zowel Eric als ik waren blij dat we mochten afrekenen. Niet vanwege het eten, maar wederom vanwege de beweeglijkheid, onrust en het minder goed luisteren van onze kinders. Ze hebben echt weer behoefte aan de structuur van het kinderdagverblijf of straks voor Stijn de basisschool.

Als we nu terug kijken op deze 2 weken Italië kunnen we in ieder geval zeggen dat het een enorm lekkere, warme, goede en fijne vakantie was zo met z’n vieren, maar dat we voor onze rust beter met z’n 2-en een weekje weg kunnen gaan.

Hieronder nog even een kiekje van ons uitzicht elke avond tegen zonsondergang.