Herfstvakantie: Stijn was er erg hard aan toe. Hij begon de laatste paar schooldagen behoorlijk mopperig en onhebbelijk te worden zo na 6 weken school. En dus was een week van rust meer dan welkom.

Maandag gingen Stijn en Juul naar opa en oma toe. Eerst mocht Stijn met opa mee naar de boerenbond, waar opa onze grote man nog net op tijd met opgestroopte mouwen uit het aquarium wist te halen. Stijn wilde graag een vis pakken om mee naar huis te nemen! Daarna gingen ze met z’n vieren naar het Papegaaiencentrum in Oerle. Aapjes geaaid, vogeltjes gevoerd en gespeeld in de verschillende speeltuinen. Stijn was erg zorgzaam voor zijn zusje en in de grote speeltuin werden verschillende kindjes gewaarschuwd om voorzichtig te zijn met ZIJN zusje. En Juul wist ook nu weer opa en oma even bezig te houden door te gaan peuterpuberen.  

Dinsdag was het een hele dag BSO voor Stijn. Voor Juul bij Floddertje was het een gewoon lekker dagje met het maken van spookjes voor de Halloweentocht van donderdag. Stijn was gedurende de dag geschmincked als heks en heeft echte heksensoep gemaakt met echte snotjes en opgegeten!

Op mamadag toch maar weer genoten van het prachtige herfstweer en met opa en oma gaan wandelen bij de Vlasroot. Eerst heeft Juul samen met opa en oma dennenappels gezocht om de open haard aan te steken. Stijn was op dat moment druk bezig met zijn heksenstok. Daarna rond de visvijvers gewandeld. Nou ja, Stijn bij opa op de nek paardje/ autootje gespeeld met de oren van opa als stuur en Juul wandelend aan oma’s hand. ‘s Avonds een klein gezinsfeestje met gourmet aangezien Eric en ik elkaar 15 jaar kenden.

Donderdag weer BSO en Floddertje. Stijn eerst bij de BSO een spookje gemaakt voor de Halloweentocht, waarna ze naar de speeltuin bij het Kabouterdorp zijn geweest om hier de rest van de middag vol uit hun dak te gaan.  Ondertussen werd Juul mooi met een pompoentje geschmincked n tegen half vijf werd begonnen met de Halloweentocht, welke net als vorig jaar met soep en broodjes werd afgesloten.

Op papadag was het tijd om bij te komen van de drukke week. En dus werd er gerelaxed. Lekker lang in pyama rondlopen om daarna even fijn boodschappen te doen. Na de middagslaap van Juul was het een bende in Huize Van Loenhout. Stijn heeft de rest van de middag alleen lopen gillen, Juul was niet erg gezellig, en Eric was doodop en chagrijnig tegen de tijd dat ik thuis kwam. Gelukkig ging dit na onze avondwandeling weer wat beter.

Afgelopen zondag was het dan zover: we gingen iets ondernemen met de buurtvereniging. We waren al jaren financieel steunend lid, maar we zagen nog onvoldoende noodzaak om deel te nemen aan activiteiten. Nu de kinderen groter worden, Stijn naar school gaat, wordt het wel steeds interessanter.

En zodoende gingen we dus mee bowlen in Woensel. Eric had Stijn onder zijn hoede en ik Juul. In het begin werd de bal door Stijn en de andere jonge bowlers naar de kegels toe gerold, maar een trage schildpad kon de bal gemakkelijk inhalen, later werd een soort glijbaan geplaatst om het tempo wat te verhogen. Stijn ‘gooide’ nog best goed voor zo’n 1e keer. Ik probeerde te bowlen met Juul achter mij op een stoel, maar ons dametje was te nieuwsgierig en wilde meehelpen met de zware ballen.  En om te voorkomen dat haar vingertjes en teentjes tussen en onder de zware ballen kwamen, werd ze bij elke worp als mascotte op mijn heup geplaatst en kustte ze de bal voor ik deze losliet. Niet gemakkelijk, maar toch een paar strikes en spares gegooid op deze manier.

Afsluitend werd er door een beperkt gezelschap afgesproken in de zaal van Onze Wim in Zeelst. Hier hebben de kinderen ook hun gezonde avondmaaltijd genuttigd. Ze hebben hun zuivel (kinderbueno), aardappelen (chips), groente (de paprika op de chips)  en fruit (appelsap) binnen gehad. Het was weer een erg geslaagde middag, die veel te laat werd afgesloten. Gelukkig voor de kinderen was het herfstvakantie en zouden ze de dag erop bij opa en oma doorbrengen.

Van Stijn was al bekend dat hij als de beste kon knipogen. Ook Juul mag zich sinds kort tot de koningin van het knipogen rekenen:

Afgelopen woensdag was het weer tijd voor het buiten-de-deur-peuterpuberen van Juul.

In het City Centrum wilde mevrouw niet lopen en dus ging ze met veel gevoel voor dramatiek midden op het pleintje op de grond liggen rollen en huilen. Ik hield met een schuin oog Juul in de gaten terwijl mijn andere oog op Stijn gericht was. Die was na zijn rit op Thomas de Stoomlocomotief, de grote nepijsco bij de bakker aan het ‘opeten’.

Reacties van voorbijgangers waren heel wisselend. Ik kon duidelijk merken wie er wel en geen kinderen hadden. Mensen met kinderen die iets soortgelijks hebben meegemaakt, keken me wat meewarig aan. Anderen zeiden: “ja dat heb je met meiden hè, jongens zijn niet zo”. En weer anderen hoorde ik bijna schande spreken over het feit dat ik mijn dochtertje op de grond liet liggen. 

Juul heeft dit ruim 10 minuten volgehouden tot er een meid van een jaar of 17 voorbij kwam die het niet kon aanzien en Juultje optilde, even knuffelde om haar daarna weer op de beentjes te zetten. Dit had ze blijkbaar even nodig, want daarna ging het allemaal weer wat beter en liep Juul gewoon met Stijn en mij mee verder, ook al was het nog niet helemaal van harte.

Na een paar drukke weken en een weekendje van mama alleen met de kids, was het eindelijk weer tijd voor een weekendje Kerschenbach met z’n vieren. Vrijdagmiddag na het werk van mama meteen de auto VOLgeladen en hop de file in. Stijn & Juul op de achterbank met tussen hen in koffers, buggy en andere tassen. Drikus in de kofferbak met naast hem een krat met eten en nog een met speelgoed. De auto zat propvol. Halverwege even gestopt, aangezien Drikus begon te schuimbekken, maar na een plaspauze ging de rit weer vrolijk verder. In Kerschenbach aangekomen bleek de kofferbak voorzien te zijn van beperkt voorgeteerd voedsel. Mmmm, toch niet helemaal zoals gepland, maar dat mocht de pret niet drukken.

In Duitsland waaide het enorm en dus werden de kachels goed opgestookt, het gourmetstel aangemaakt om met z’n vieren te gourmetten. En gesmikkeld is er door alle partijen en terwijl Eric en Juul de boel aan het opruimen waren, zijn Stijn en ik Drikus gaan uitlaten. Het heuvelachtige park uit om in de schemer met Drikus door de bossen te wandelen. Het levert hier toch een veel prettiger gevoel als thuis op om in het schemer tussen de bomen en de weilanden te wandelen. Misschien komt het juist doordat het in Kerschenbach te stil is en het gewoon bijna onmogelijk is om iemand tegen te komen.

Er is dit weekend, mede dankzij Drikus, ook erg veel gewandeld. Stijn heeft goed zijn best gedaan en volop genoten van de plassen, de toverstokken en de fluiten en de vallende blaadjes. Juul heeft vanuit de rugdrager kunnen genieten van het uitzicht of hier gewoon lekker in te slapen.

Zondagmorgen weer gezwommen in Prum en deze keer was Juultje groot genoeg om ook mee van de glijbaan te mogen. De eerste keer was het mopperen en vond ze er niets aan, maar daarna kwam ze telkens met een brede lach op haar snoetje beneden te water.

En toen was het alweer tijd om de spullen te pakken om tegen het einde van de middag terug richting Veldhoven te keren. Maar niet voordat er nog lekker met opa en oma geknuffeld kon worden en er heerlijke duitse frietjes met Holländische snacks gegeten werden.

Afgelopen weekend was het weekend van mij met 2 kids. Eric was met de dartmannen een weekend weg naar Vaals om te gaan mountainbiken door de grotten en daarna lekker door de bossen te gaan quadrijden.

Wij hadden daarentegen een wat relaxter weekend. Eerlijkheidshalve mag ook wel even vermeld worden dat ik de kids ook voor wat uren en een nacht uitbesteed had om zelf weer bij te kletsen met de meiden.

‘s Morgens weer lekker in alle vroegte wandelen met Juul in haar kinderwagen, Stijn op zijn fiets en Drikus hollend achter Stijn aan om hem in de gaten te houden. Halverwege wilde Juul ook graag even fietsen of in ieder geval gebruik maken van de fiets. Dus zat klein zusje bij grote broer achterop en zowel Stijn als Juul deden het erg goed. Stijn fietst heel voorzichtig en recht en Juul heeft hem tijdens het fietsen stevig vast gehouden. En ik, … Ik holde er achteraan voor het geval er iets mis ging.

Vandaag is het WereldDierendag: de dag dat geprobeerd wordt om overal ter wereld even stil te staan bij de rechten van het dier in onze samenleving.

“4 oktober is ook de sterfdag van Sint Franciscus van Assisi (1181-1226), de grondlegger van de kloosterorde der Franciscanen. Uit de verhalen over het leven van deze heilige zijn vooral die over zijn liefde voor de natuur en de dieren tot de verbeelding gaan spreken zowel bij katholieken als bij protestanten. Met name de uit de geschiedschrijving bekende preek van Franciscus tot de vogels heeft steeds opnieuw inspiratie gegeven. In de twintigste eeuw ontstond er een sterke opleving in de belangstelling voor Franciscus als dierenvriend. Die belangstelling heeft zeker meegespeeld toen in 1929 tijdens een internationaal congres van verenigingen voor dierenbescherming in Wenen de sterfdag van de heilige Franciscus werd uitgeroepen tot internationale dag van het dier.” 

Vanmorgen gewandeld bij de Vlasroot en met name bij de visvijvers erachter was het erg goed toeven. Rennen door de modder, pootje baden en steentjes gooien in de vijver en door de kinderen vooral ook eikels, dennenappels en herfstbladeren verzameld.