Vandaag was het tijd voor de jaarlijkse paaspeurtocht van de buurtvereniging. Dit was ook het eerste jaar dat we er aan meededen. Zowel Juul als Stijn hebben nu de leeftijd om lekker mee te hobbelen met het zoeken. Maar was het de bedoeling om met z’n vieren te gaan, Juultjes ziekbed van 2 weken met als eindresultaat de uitbraak van de waterpokken, gooide roet in het eten.

Het begon 2 weken geleden op een zaterdag dat Juul met behoorlijke koorts al haar avondeten zo over de eettafel uit spuugde. Eric ging haar wassen, ik de tafel schoonmaken, en Stijn zat heerlijk verder te smullen van de mosselen en de frietjes. Heerlijke zo die kinderlijke onschuld. Juul is na dit voorval 1 week thuis gebleven met flinke koorts en hoestpartijen tot overgevens toe van het slijm. Na die week is ze behoorlijk hangerig geweest en afgelopen woensdag kwamen de eerste blaasjes naar boven. Ze zit behoorlijk onder, vooral ook rond het luiergebied, waar ze er ook het meeste last van heeft. De koorts is nu gelukkig wel weg, maar het hangerige blijft nog een beetje.  Gelukkig lijken de nachten nu ook weer iets beter te verlopen, eindelijk.

Vandaag was er dus geen paasspeurtocht voor Juul, maar wel voor Stijn en deze heeft er ook weer met volle teugen van genoten, vooral ook toen hij Tom en Anna zag. Het begon met een verhaaltje van de Paashaas en Chocootje, die eieren aan het stelen was. Spannend om naar te luisteren, zeker ook toen de kindjes de oogjes dicht moesten doen en 3 keer tot 10 moesten tellen. Daarna was het tijd voor de zoektocht. In een afgezet stukje bos bij Camping De Molenvelden waren eitjes en kuikentjes verstopt en het was de bedoeling om deze naar het mandje van de paashaas te brengen. Het viel Stijn meteen op dat de Paashaas niet de echte paashaas was, maar juffrouw Carla, verkleed als paashaas. De paashaas had namelijk dezelfde handen en stem als juffrouw Carla.  Aan het einde werden alle kindjes beloond met een chocolade beeldje van de paashaas en een kleine snoepzak.

Zaterdag heeft Stijn zijn opgedane kennis bij de verkeerslessen in de praktijk kunnen toepassen. Stijn is voor het eerst op zijn eigen fiets via de openbare weg en niet de stoep naar het City Centrum geweest. Hij bleef goed rechts fietsen, stopte bij kruisingen en luisterde goed wanneer ik hem vroeg om af te stappen bij de drukke kruispunten. Uiteraard fietste ik er wel naast. In het City een helmpje gekocht, waar Stijn erg trots op was.

Had Drikus nu ook meer deelgenomen aan de verkeerslessen, dan was hij waarschijnlijk niet aangereden.  Hij is zaterdagmorgen de Kempenbaan op geschoten en hij stond een beetje verdwaasd en angstig tussen de remmende en toeterende auto’s in. Een busje zag hem wel, maar kon net niet meer op tijd stoppen. Het leek mee te vallen, met enkel een flink bloedende schaafwond. Drikus op 3 poten naar huis. Thuis bleek de wond toch echt een gat, dus snel naar de dierenarts. Hier bleek zijn rechter achterpoot behoorlijk gehavend, niet gebroken maar wel met flink wat wonden tot op het bot toe. De dierenarts heeft hem meteen daar gehouden en onder narcose gehecht. Hij moet nu een week rustig aan doen. Het was wel behoorlijk schrikken, maar gelukkig is alles nog redelijk goed afgelopen en ligt Drikus Prinsheerlijk op zijn kussen bij te komen van de schrik en de narcose.

Vandaag heeft Stijn de verkeersspeurtocht met goed gevolg afgelegd, met als resultaat een mooi diploma! Zijn zoveelste alweer naast onder andere zijn Pieten-, ”zelf de jas dicht kunnen maken”- en kunstatelier-diploma.

Er werd een rondje rondom school gelopen en onderweg moest mijn groepje van 4 kinderen (Ghislaine, Fajah, Isis en Stijn) verschillende vragen beantwoorden, alle tegenkomende verkeersborden natekenen en een aantal foto’s in de juiste volgorde leggen om weer terug op school als laatste opdracht als groepje gezamenlijk een puzzel te maken.  Ze hadden vooraf al goed geoefend en dat was duidelijk merkbaar, gezien de antwoorden die de kinderen gaven, deze waren allen nagenoeg identiek. De vragen gingen over geluiden uit stoplichten, de naam en betekenis van de witte driehoeken op de straat en voor wie of wat het rode pad op de weg bedoeldis.

Het was erg leuk en leerzaam om als moeder mee te helpen, maar meteen ook wel vermoeiend. Kleuters luisteren best goed naar een ‘vreemde’, maar na een half uur begint de aandacht wat te verslappen en zijn ze toe aan iets nieuws. Het is dan telkens weer een uitdaging om het enthousiasme voor de speurtocht weer op een redelijk niveau te houden. Ik heb toch wel bewondering zo voor de kleuterjuffen, die de hele dag bezig zijn met 23 van die kleine, eigenwijze kleutertjes.

Afgelopen woensdag was het weer tijd voor de periodieke keuring van Juul bij de wijk. Ze werd weer gewogen en gemeten, 11 kilo zwaar en  84 cm groot. Haar BMI is 15,59, een gezond gewicht voor een meisje van net iets meer dan 2 jaar.

Bij de arts dienden er weer blokjes gestapeld te worden en een rond vormpje in de vormenstoof geplaatst te worden. Ook hier was het oordeel positief, met de kanttekening dat Juul behoorlijk goed weet wat ze wel wil, maar vooral ook wat ze NIET wil! Er werd dan ook nogmaals in haar dossier vermeld, dat Juul een dametje met pit is. Maar dat hoeven ze aan ons niet te vertellen, want daar waren wij allang achter.

Vandaag was weer zo’n dag dat je blij bent dat je kinderen hebt en dat ze zich nog nauwelijks bewust zijn van een enkele vorm van hygiëne.  

Na een hele dag cursus, zou ik bij opa en oma Stijn en Juul ophalen.  En terwijl ik even aan het bijkomen was, ging Stijn naar het toilet met Juul als trouw hondje achter hem aan.  Het was te stil, te rustig daar op de wc en dus ging ik kijken. Ik deed de deur open en ik zag 2 kinderkopjes vanaf de toiletbril omhoog komen, terwijl Juul haar natte handjes, die ze snel uit de toiletpot had gehaald, aan het aflikken was. En alsof dat nog niet vies genoeg was, bleek Stijn net gepoept te hebben en had Juul geholpen zijn billen af te vegen. Een geluk had onze meid wel met het aflikken van de handjes: de toilet was doorgetrokken voordat ze met haar handjes door de pot ging roeren om ze te wassen.

Afgelopen weekend waren tante Wendy, Koen en Sam te gast in Veldhoven. 2 Gezellige dagen waar Koen, Stijn en Juul gezellig samen hebben gespeeld, waarin er heerlijk met Sam geknuffeld kon worden en waarin de rest van de familie een klein beetje bij kon kletsen.

Zaterdagmiddag was het nog even twijfelen tussen de kinderboerderij of de Speelboerderij in Bladel. De uiteindelijke keuze is op de eerste gevallen mede in verband met de tijd. Het is niet zo heel eenvoudig om met 4 kleine kinderen op tijd ergens naartoe te gaan. Etenstijd, slaaptijd, toilettijd, etenstijd, etc. En voor de kinderen maakt het eigenlijk ook allemaal niet uit, als ze maar lekker kunnen rennen en ravotten en dan is de kinderboerderij vaak net zo leuk. Het schommelen kon voor Juul niet hoog genoeg gaan en het wegrennen voor de ‘draak’ blijkt steeds weer een populair spel bizowel Koen als Stijn. Het ruimtelijk inzicht bij Juul is nog niet echt ontwikkeld. Ze zat vast in het gevang en in plaats van eenvoudig over de onderste balk te stappen, ging ze er al tijgerend onderdoor.  Haar spraak daarentegen begint nu in stappen vooruit te gaan. Ze vertelt steeds meer en voor mij is het warempel ook al een beetje te begrijpen! Soms wel met behulp van een Juultjeswoordenboekje en veel doorvragen, maar toch. Dit alles ook tot grote hilariteit van Stijn die nu echt in de poep en plasgrappenfase komt: zo heet de kat volgens Juul ’poep’ en Drikus ‘tietû’.

Zondag was het echt herfst en was het nagenoeg onmogelijk om buiten te gaan spelen en dus werd er heerlijk binnen gespeeld en vooral ook lekker geknuffeld met Sam. ‘s Middags kwamen tante Hilda en oom Mil voor Juultjes verjaardag en nog op kraamvisite voor Sam. Erg gezellig weer. Tegen etenstijd lekker naar huis om Stijn vervroegd in bed te leggen. Stijn zit nu weer in de volgende fase met het proberen te verleggen van zijn grenzen. Hij zoekt de grens op en gaat er net telkens overheen. Hij daagt je uit en is even vergeten dat zijn oren bedoeld zijn om te luisteren en niet alleen voor de sier. Het beloningssysteem is in zo’n situatie niet meer toepasbaar, en dus wordt er gestraft. En waarmee straffen we onze man: de gang, geen snoepje, geen verhaaltje voor het slapen gaan en uiteindelijk vroeger naar bed,